maandag 22 april 2013

WAK Kalmthout: drie werelden komen samen


Ongewone activiteit in de tuin van het rust- en verzorgingstehuis Sint-Vincentius te Kalmthout. Een invasie van jonge mensen die zich rond een punt concentreren: een boom die symbool lijkt te staan voor de oneindige vernieuwing.

Origineel idee
 
Naar de aanloop van de WAK 2013 ontstond het idee om een kunstwerk te creëren met als grondstof hoofdzakelijk schroot.  Het zou een gedeeld project worden waaraan een kunstenaar in schroot, een technische school en een rusthuis hun steentje zouden bijdragen. Het werd een bijzondere ervaring.

De lerearen van de Technische school waren aanvankelijk sceptisch, maar het onmogelijke werd realiteit. In één week tijd ontstond een kunstwerk, opgebouwd recyclagemateriaal.

Drie partijen

Sint Vincentius is een rusthuis zoals de meesten: kamers op de verdiepingen en gemeenschappelijke ruimtes op de begane grond. In de cafetaria zitten groepjes bewoners, in gezelschap van begeleiders en verzorgers, te genieten van een kop koffie of een dessertje.
Vandaag is er iets bijzonders te beleven. de tuin van het rusthuis wordt het decor voor de opbouw van een kunstwerk!


Het rusthuis is amper 500 meter van de technische school verwijderd. Voor het technisch atelier van de school staat het kunstwerk van een groepje leerlingen.  Ze zijn allemaal aanwezig, ook hun leraars. Alleen het meisje dat het idee aanbracht voor een levensboom is afwezig. 

Coach voor de gelegenheid is Stef Van Eyck, schrootkunstenaar van beroep. Hij kreeg een bijzondere taak toebedeeld: begeleiden en motiveren van jonge studenten en hun artistieke aanleg aanboren.

Een artistieke boom

Het kunstwerk, een boom, volledig samengesteld uit metaal, zal vandaag in het park van het rustoord, op een centrale plek, goed zichtbaar vanuit het gebouw, gemonteerd worden.  Amanda, WAK-verantwoordelijke voor dit initiatief, vertelt dat het oorspronkeklijk de bedoeling was om het kunstwerk op te bouwen in het park. Bewoners van het rusthuis en leerlingen van de technische school zouden op die manier de gelegenheid hebben om in mekaars gezelschap te vertoeven.  De sneeuw en de koude gooiden roet in het eten en verplichtten de organisatoren uit te wijken naar een locatie die de natuurelementen het hoofd kon bieden. De creatie van de diverse onderdelen van de boom vond uiteindelijk plaats in het atelier van de school.





 

De gemeente stelt een vrachtwagen ter beschikking om de boom en haar onderdelen naar hun definitieve verblijfplaats te transporteren.  Eén van de leerkrachten toont zijn organisatietalent en dirigeert deze hachelijke activiteit op een feilloze manier. Het transport is een huzarenstukje op zich.  Het gaat immers om een waar kunstwerk dat met de nodige delicatesse dient behandeld te worden.


 Aan de slag!

Tijd nu om tot de montage over te gaan. Er bieden zich enkele kijklustigen aan: een buurman en enkele bewoners van het rustoord houden de gebeurtenissen nauwlettend in het oog, eerst vanop een veilige afstand, om dan stap voor stap te naderen tot ze de details kunnen waarnemen.


De kunstenaar, Stef Van Eyck, onder wiens professionele leiding de activiteiten plaatsvinden, begint aan de assemblage. Hij toont de studenten hoe tot in de details alles dient voorzien te worden, ook wanneer het om een kunstwerk gaat. Hij geeft ruimte aan de kunstenaars in spé en stuurt bij daar waar nodig.
 


De leraars houden het schouwspel met veel belangstelling en plezier in de gaten.  Zij zien hoe iedereen zijn aandeel heeft in de creatie van het kunstwerk en ontdekken nieuwe kwalitleiten bij hun leerlingen. De studenten zelf reageren elk op hun manier, maar één ding hebben ze gemeen: ze genieten allemaal van dit teamwerk.

Kunst is niet direct de hoofdbekommernis van deze jonge studenten en een opdracht waarbij geen precieze instructies meegegeven worden, ligt niet onmiddellijk in de gewoonte van de school.  Vandaar dat de leerkrachten in eerste instantie sceptisch waren ten opzichte van dit initiatief. Stef deed geen toegeving en hield zich zo veel mogelijk op de achtergrond.  Zijn taak bestond uit het begeleiden en motiveren van de artistieke aanpak van de studenten. 

De diverse onderdelen van het kunstwerk worden verzameld: twee personages, een strijktafel, een uurwerk.  De boom wordt in het midden van de locatie geplaatst.  Stef verplaatst de twee personages en geeft tekst en uitleg.  Zijn voorstel wordt door de leerlingen aanvaard: de personages zullen in diagonaal opgesteld worden, de één voor de ander.



Alle onderdelen van het werk zijn zwaar van de symboliek.  Een toeschouwer, een buur van het rusthuis, en twee dames komen dichterbij. Eén van hen wil de verschillende elementen in detail bekijken. De leerlingen zijn verdeeld wat betreft de schoonheid van het werk, maar allen zijn ze het erover eens dat de creatie op zich een bijzondere ervaring was.  

Stilaan gaat het kunstwerk een eigen leven leiden.  Het stabiliseren is wat nog rest.  En hier neemt Stef de zaak in handen.  Lasmateriaal, ijzeren bar, de dagelijkse praktijk waarmee deze kunstenaar zijn dagen vult, wordt zichtbaar.  Na een kwartiertje is de klus geklaard. Tijd voor een pauze en een drankje.  Het is niet zeker dat de leerlingen onder mekaar over hun kunstwerk spreken.



Het resultaat mag er zijn!

Nochtans, een hele prestatie, meent Amanda.  Een week om een kunstwerk met allure creëren, da's geen lachertje.  Zelfs de zon doet een korte opwachting alsof ze haar goedkeuring wil geven. In afwachting van de WAK.

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten