zondag 5 mei 2013

Poelparcour Natuurtalent

Op zaterdagnamiddag 4 mei werd Gent overstroomd met WAK-activiteiten. De academie voor muziek, woord en dans Gent zorgde voor een heus poelparcour.

Op verschillende locaties kon je proeven van muziek, woord, toneel en zang. Het progamma stond op de website van het Deeltijds kunstonderwijs en bij aankomst op een locatie kreeg je een papieren versie, hierdoor kon je zelf je eigen parcour uitstippelen.


Samen met een goede vriendin hadden we gekozen voor het toneelstuk in het Tinnenpottheater genaamd “Kunst”. We kwamen een beetje te vroeg aan maar werden hartelijk ontvangen. Tijdens dit onthaal werd al een tipje van de sluier gelicht waarover het toneel ging en wat voor tekstjes in de daaropvolgende activiteit “De gedichtentrommel” aan bod zouden komen.

Ik kon me in heel wat gedichten terugvinden aangezien ik zelf een oud-student van de opleiding Woord ben (alhoewel van een andere academie). De teksten die aan bod zouden komen waren de klassiekers zoals van het kindje die geen huisdier mocht hebben maar wel een blinde vink! Goede nostalgie dus.

 
Na een gemoedelijk gesprek was het ondertussen tijd voor het toneelstuk “Kunst”. Op het progamma had ik kunnen lezen dat het een tragie-komedie was over drie goede vriendinnen. Ik was wel benieuwd.

Het stuk begon met de ontdekking van de nieuwe aankoop. Één van de vriendinnen had een schilderij aangekocht van een bekende schilder. Zelf struint ze vaak de galerieën af, dus je zou kunnen denken dat ze wel verstand van deze zaken heeft. Haar aankoop is een wit schilderij met witte strepen. Ik zie je al fronsen maar inderdaad het is zo, een wit schilderij met witte strepen en dat voor maar 1 miljoen 200 000.

 
De vriendin die op dat moment op bezoek was kon het maar niet geloven. Conclusie van haar verhaal het schilderij was ‘Bullshit’. Dit kon de aankoper niet dulden waardoor er meningsverschil ontstond.


Er komt nog een derde vriendin ‘in the picture’ en deze staat op het punt te trouwen. Meestal komt deze niet zo op voor haar mening maar wanneer ze in het witte schilderij wel degelijk lijnen ziet kan de tweede vriendin dit niet dulden.
 


Het hele zaakje loopt een beetje uit de hand waardoor al snel de drie goede vriendinnen geen vriendinnen meer zijn.

Tijdens het toneelstuk zit je vaak met een lach op je gezicht door de hilariteit van de dialogen. Het toneelstuk eindigt met de derde vriendin die kwaad de scene verlaat en de twee anderen die beseffen dat ze net iets te ver zijn gegaan.

Het licht ging uit en er weerklinkt applaus. Hierop fluistert mijn vriendin “Is het gedaan?” Het licht gaat weer aan waarop de drie actrices buigen voor het publiek. “Ik wil het vervolg weten,” is de commentaar van mijn vriendin waarop ik beamend knik. Het stuk nam je mee van het begin tot het einde en snakt naar een vervolg, gewoon omdat je graag zou weten hoe het de personages vergaat. Het is net zoals wanneer je een spannend boek leest en het plots gedaan is, het liefst van al zou je willen weten hoe het verder gaat met de personages.

 

We bleven daarna even plakken in het Tinnenpottheater maar rond 16u baanden we ons een weg naar het ‘Hotsy Totsy’ café. Hier zouden (volgens het progamma) Tim en Arne covers naar voren brengen. We kwamen aan bij de Hotsy Totsy terwijl Tim en Arne nog hun instrumenten aan het opstellen waren.

Na een halfuur vertraging start hun optreden met een aankondiging dat dit hun eerste optreden is. Benieuwd luisteren we naar de gitaren en de zang. De covers kunnen ik en mijn vriendin niet direct plaatsen maar er werd fantastisch gezongen en gespeeld waardoor de onbekendheid (voor ons dan) niet stoorde.
 

Na het optreden was dit voor ons het einde van ons persoonlijke poelparcour. Tevreden blikken we erop terug en onthouden we als een ‘to do’ voor volgend jaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten