woensdag 1 mei 2013

KLEUREN VAN BELGIE - nationale finale


Tweeduizend enthousiaste supporters verzamelden de avond van 28 april in de Stadsschouwburg in Antwerpen voor de finale van de 4e editie van “Kleuren van België”. De interculturele wedstrijd rond zang, poëzie en speciale talenten kan stilaan een traditie worden genoemd. De organisatie huist onder de vleugels van Beltud (www.beltud.be), de Vereniging voor Belgisch-Turkse Vriendschap en Dialoog,  i.s.m. Fedactio  (www.fedactio.be), de overkoepelende organisatie voor actieve verenigingen in België.

Dat het een belangrijke finale was, bleek niet alleen uit de goed gevulde zaal. Ook een hele rij prominenten met verschillende ministers, de Antwerpse gouverneur en diverse schepenen tekenden present. De finalisten werden beoordeeld door een professionele, 12-koppige jury met o.a. voorzitter Johan Verminnen, Eva De Roovere, Koen De Bouw en Francesca Vanthielen. Het hele spektakel werd gepresenteerd door Esra Iramil en Brahim. Alle ingrediënten voor een succesvolle avond dus en dat werd het ook!


 
Brahim en Esra Iramil.
 
   Juryvoorzitter Johan Verminnen.










Hoewel “Kleuren van België” een wedstrijd is, wil deze manifestatie verder reiken. Dhr. Mevlüt Akgüngör, voorzitter van het Platform Kunst, Cultuur en Media binnen Fedactio stond ons te woord om één en ander toe te lichten over dit unieke en bijzondere initiatief:

“Kleuren van België” richt zich tot jongeren van 9 tot 16 jaar. Het unieke is dat de deelnemers in de categorieën zang en poëzie telkens in een taal optreden die hen niet bekend is. Zo brengt bvb. een Turkstalige deelnemer een liedje in het Nederlands of Frans,  draagt een Franstalige een gedicht voor in het Turks of het Nederlands en brengt een Nederlandstalige iets in het Frans of het Turks. Naast zang en poëzie is er ook een categorie “speciale talenten”, waar dans of instrumentale muziek aan bod komen.

Dhr. Mevlüt Akgüngör

Optreden in een taal die je vreemd is en niet begrijpt of het uitvoeren van een stuk uit een andere cultuur, verhoogt de moeilijkheidsgraad aanzienlijk. De bedoeling hiervan is om empathie en begrip te creëren tussen verschillende culturele, ethnische groepen en taalgemeenschappen. Het aanleren en uitvoeren van elkaars liedjes, muziek, poëzie en dans in al zijn culturele diversiteiten en overeenkomsten, bevordert het samen leven, tegen vooroordelen in. De deelnemers leren immers een andere cultuur beter kennen en begrijpen. Het wederzijdse begrip voor elkaar kon je zondagavond duidelijk zien, horen en voelen in de Stadsschouwburg. 

De finalisten legden elk het beste van zichzelf in hun optreden. Een diversiteit aan stijlen kwamen aan bod: populaire liedjes, klassieke liedjes, poëzie, rap, klassieke muziek, humor en moderne dansperformances. Dat elk optreden intensief was voorbereid, bleek ook uit de zorg die aan kledij, attributen, danspassen en mimiek was besteed. Zich inschrijven deden de deelnemers via scholen, academies en culturele organisaties.


Farah Tekia
Clery Khedir


Kadir en Berdan






Albert Bespalov












Wij spraken even met finalist Berkay ErkaŞ over zijn ervaring:

Zijn inschrijving verliep via Gemeenschapscentrum Vuslat. Als radioDJ voor 2 Turkse radio’s (sonfm.nl en keyffm.com), heeft de 16-jarige Berkay wel wat met taalvaardigheid. Hij koos voor de categorie poëzie en bracht het Franse gedicht “Mon rêve familier” van Paul Verlaine. Berkay spreekt zowel Turks als Nederlands, maar Frans is voor hem onbekend. Het gedicht werd ingeoefend door er meermaals naar te luisteren, het uit het hoofd leren van de tekst en veel te herhalen op uitspraak, intonatie en bijhorende mimiek. Deze geweldige ervaring geeft Berkay zin om zijn toekomst verder op te bouwen rond taal.

Berkay ErkaŞ

De optredens van de finalisten werden afgewisseld met intermezzo's van o.a. de Stedelijke Academie Merksem met “Peter Gunn in Turkey” en Lucerna Dan Akademie met “Zeybel”.

Een bijzonder intermezzo was het cello-optreden van Felix Vermeirsch, de winnaar in de categorie “Speciale talenten” van 2012. Felix is ondertussen verder aan het bouwen aan zijn carrière en werd als cellotalent toegelaten tot de internationaal vermaarde Kronberg Academy in Duitsland. Deze Academy onderricht en begeleidt internationaal, jong topstrijktalent naar een boeiende carrière op wereldniveau. Hiermee toont Felix aan dat “Kleuren van België” een opstap kan zijn naar meer.

Felix Vermeirsch

“Kleuren van België” is een origineel en gemeenschapsoverschrijdend initiatief waar jong talent bewijst dat empathie en begrip voor elkaars cultuur een bijdrage kan leveren aan het samen leven. We kijken al uit naar de editie 2014!

Rana Yanik en minister De Coninck
Shana van Fraechem en minister
van staat De Croo

Mustafa Kadim en minisiter
Schauvliege




















Meer informatie:


Tekst en foto's: Luc De Cuyper

Mady Maeriën neemt het op voor 'achterhaalde' technieken - demonstratie koperetsen en houtsneden in 't Artiekje (Veerle-Laakdal)

In 't Artiekje in Veerle-Laakdal wacht Maddy Maeriën de kunstliefhebber op. Niet enkel de kunstliefhebber, maar ook de kunstenaar. 't Artiekje is een kunstgalerij. De galerij biedt in samenwerking met de cultuurraad een forum aan Laakdalse kunstenaars.

Achterin heeft kunstenares Mady Maeriën haar atelier. Tijdens de Week van de Amateurkunsten houdt ze 'open atelier' en toont aan ieder die er interesse voor heeft wat de techniek is en waarin de verschillen liggen.






De kunstenares aan het werk

'Ik zit in mijn eerste jaar grafiek nu,' vertelt Mady Maeriën.' Ik was daarvoor ook al lang bezig met kunst natuurlijk, maar grafiek is mijn eerste jaar. Toen ik deze keuze maakte, kreeg ik toch wel wat kritiek te verwerken. Het wordt gezien als een achterhaalde techniek en bovendien is het zeer arbeidsintensief.' Toch is Mady er van overtuigd dat deze techniek heel wat mogelijkheden kent en dat hij vooral niet bekend genoeg is.




'Er is veel interesse voor de workshops die ik hier geef', vertelt ze.'Ik werk samen met Vormingplus Oost-Brabant voor het geven van workshops in andere kunsttechnieken. Ik heb hen nu aangeboden om ook deze workshops in hun pakket aan te bieden, omdat er zoveel interesse voor is. Mensen willen op korte termijn een techniek aanleren.'



Verschil in techniek

In haar atelier legt Mady Maeriën uit wat nu juist het verschil is tussen de techniek van het etsen en die van de houtsnede en wat de voor- en nadelen ervan zijn.

Etsen doet ze vooral op koper, maar soms ook op plexiglasplaat. Deze laatste heeft echter als nadeel dat ze gemakkelijk barst in de drukpers. De reden waarom Mady vooral voor koper kiest, is omdat het zuur waarin de koperets gelegd wordt minder agressief is dan deze waarin andere materialen in ondergedompeld moeten worden. Etsen is een diepdruktechniek: het gedeelte dat ingekleurd wordt, wordt uitgekerfd in de diepte. 



Het nadeel van deze techniek is dat het zeer veel tijd vraagt om een afdruk te bekomen. Bovendien kan je met een koperets slechts een tiental afdrukken maken vooraleer je ze terug moet etsen. Tussen elke druk heb je ongeveer een uur werk om het koperen plaatje terug drukklaar te krijgen.

Houtsneden daarentegen is een hoogdruktechniek. Met andere woorden: het gedeelte dat ingekleurd moet worden, kerf je niet uit. Het kerven zelf noemt men 'gutsen' en je doet het met een 'guts'. Er zijn er in verschillende diktes en vormen. 

'Ik gebruik vooral mdf-plaat omdat dit zacht is,' legt Mady uit, 'maar je kan dit in principe met alle soorten hout doen waarin je kan kerven.' Als de ets volledig klaar is, moet je er met een inktroller inkt over uitrollen. Dat doe je niet zomaar even. Je spreidt de inkt uit op een plexiglasplaat totdat deze niet meer 'vettig' is. Dat vraagt wel wat inspanning.






Uiteindelijk belandt de houtsnede in de drukpers. Ook dit is niet zomaar snel, snel even door de pers. De druk moet juist genoeg zijn: niet teveel en niet te weinig. Ervaring en oefening is hier de boodschap! Ook moet de ets in één beweging door de pers gerold worden.


Deze techniek heeft toch wel enkele voordelen ten opzichte van het koperetsen. Je kan één houten plaatje meermaals gebruiken om iets te drukken. Gewoon terug inkten volstaat, terwijl je bij de koperets gemakkelijk een uur bezig bent om alles terug voor te bereiden. 'Het is wel wat smeriger werken natuurlijk,' lacht Mady ,'maar dat is de keuze die je maakt.'

Natuur en natuurtalent in de galerij

Mady Maeriën heeft er voor gezorgd dat ook in de galerij zelf heel wat schilderwerken hangen die het thema 'Natuurtalent' van de Week van de Amateurkunsten perfect weergeven. Er hangen werken van Laura Verbruggen, Lieve De Kort en van drie generaties Turtelboom, namelijk Jan, Michel en Jana Turtelboom.


'Ik vind het prachtig dat we die drie generaties hier kunnen tentoonstellen,' verklaart Mady. 'Het toont perfect hoe de manier van schilderen evolueert in de tijd.'

Er zitten schilderijen bij van bomen, het bos, bloemen, zonsondergangen en ook eentje van mannelijk zaad dat zich richting eicel begeeft. 'Want ook dat is natuur, ' lacht Mady.










't Artiekje
Diestsebaan 36
Veerle-Laakdal. 

Je kan Mady Maeriën bereiken: 0495/42 52 12 of mady.m@telenet.behttp://www.wix.com/ronal24/madymaerienartworld





Natuurtalent in Rietbron Halen

'Het is duidelijk dat het goed is om veel naar buiten te komen met het talent binnen de Halense Kunstkring,' begint Yvan Thijs van de Halense Kunstkring. 'Aan deze tentoonstelling doen dan ook twee kunstenaars mee die eigenlijk geen deel uitmaken van de Kunstkring, maar toch deze keer er bij wilden zijn: Lut Colon en Luc Thomas'

In GC De Rietbron in Halen stellen zomaar eventjes zestien kunstenaars tentoon. Op enkele uitzonderingen na heeft de kunstkring het aantal tentoongestelde werken per persoon wel beperkt tot twee stuks. 'Via de mensen van de cultuurdienst vernam ik dat er op zondagavond heel wat interesse was in de tentoonstelling. Er was hier toen een evenement rond krijgskunsten en heel wat mensen maakten een omweg om toch ook deze werken te bekijken,' gaat Yvan verder.

De Kunstkring

De Kunstkring ontstond uit een initiatief van enkele lokale kunstenaars. De vereniging wil iedereen die scheppend bezig is een forum aanbieden, een manier om naar buiten te treden met zijn of haar werk. Je vindt er dan ook heel wat verschillende disciplines en technieken terug.




 Aquarel: de passie van Mieke Tops


 Op de tentoonstelling treffen we aquarelliste Mieke Tops aan. Aquarel is haar passie. Ze kreeg haar opleiding aan de Academie van Heusden-Zolder en de Hagelandse Academie van Diest. Daarnaast volgende ze nog verschillende cursussen bij bekende aquarellisten. Ondertussen is ze er al meer dan twintig jaar mee bezig.

'Het is steeds weer verrassend om te zien hoe het water zijn weg zoekt op het papier. Mijn werken geven mijn gemoedstoestand weer en ze vertellen iets over mezelf. Meestal weet ik nog precies wat ik voelde toen ik een bepaald werk aan het schilderen was,' aldus Mieke Tops.



 Zoveel manieren om aan kunst te doen

Christiane Beckers houdt zich bezig met wegwerpmaterialen en vilt, maar beschildert ook haar eigen composities. Hilda Corthouts schildert al vijftien jaar dieren. Varkens, koeien... honden enzovoorts. Ze schildert vanuit haar eigen leefwereld op de boerderij. Lutgarde Mentens gaat voor menselijke vormen, naakt of gekleed weergegeven in acrylverf.

Julien Lekens is dan weer schrijver van prachtig geïllustreerde haïku's. Ook deze hangen op de tentoonstelling. Van Jacqueline Nouwen vinden we enkele prachtige werken in houtskool. Mooie beelden in klei en polyester van de hand van Grety Renders zijn aan de kant van het raam geplaatst. 




We begonnen dit blogartikel met een citaat van Yvan Thijs. Net als Grety Renders is ook hij gepassioneerd door klei. Van zijn hand zien we enkele kleihoofden in De Rietbron. 

In het werk van Liliane Vanholst komt de natuur sterk naar voor. Echt NATUURTALENT dus.
Als schilder geeft Jaqueline Schraepen de voorkeur aan bloemen, portretten, artistiek naakt en de broze sereniteit in het abstracte. Ze wil met haar schilderkunst de natuurlijke magie van haar ontwerpen illustreren.

We vinden ook schilderwerken terug van Ketty Swennen en Gusta Severeyns. Deze laatste interesseert zich voor mensen in hun omgeving. Ze zoemt in op details en gebruikt onrealistische kleuren om te komen tot een abstractere interpretatie.

Laurette Vanwinckelen vat in een poëtische tekst samen wat schilderen voor haar betekent:


Schilderen,
het kleurt mijn huid en verwarmt mijn hart.
Verbeelding en vluchtheuvels naar elders.
Verlangen van een droom,
ontsnappen van woorden en begrippen,
mijn eigen stem langsheen valkuilen en romantiek.

Het is zoals een open venster waardoor ik uitkijk naar een andere wereld.

Een werk hoeft geen uitleg, het spreekt voor zichzelf oprecht in kleur.
Het is voor mensen die van kunst houden.
Het is voor mensen die van het leven houden, het leven op zijn mooist.


Somewhere Out There


DAI Imaging-Fine art imaging & photography.

A tribute to simplicity of beauty…influenced by esoteric lore and mysteries of the ancient. 

Hofstade (Aalst), 28 april 2013.




Bij het binnenkomen in de tentoonstellingsruimte snuif je meteen letterlijk en figuurlijk een wat geheimzinnige, mystieke sfeer op.
Het visitekaartje dat ik meekreeg geurt nog na op mijn schrijftafel.  

Dirk is de gastheer. Een vriendelijke man die tegen een zachte, tintelende maar rustgevende achtergrondmuziek uitleg geeft over hemzelf en zijn fotografisch werk.

In het dagelijkse leven is hij weliswaar begaan met andere dingen dan fotografie, maar lang geleden is hij professioneel in de sector bezig geweest. Pas de laatste jaren gebeurde de omschakeling in de richting van de amateurkunst.  

Dirk heeft een vorming fotografie en film achter de rug aan het St. Lucasinstituut te Brussel en is altijd op een vrij intense manier met fotografie bezig geweest, ook beroepshalve. De perfecte match tussen beroep en vrije tijd, tussen het meer technische en het kunstzinnige. Alles leunt wondermooi bij elkaar aan. 
 
 
Het is niet de eerste tentoonstelling die hij organiseert. Er waren eerdere groepstentoonstellingen maar nu gebeurt het meestal in de ruimte op het gelijkvloers van zijn woning. Erg praktisch en de stress en het over en weer geloop  blijven achterwege.  

Dirk is niet aan zijn proefstuk toe in het kader van de WAK. Hij vindt het een prachtig forum om naar buiten te komen met eigen werk. “Men krijgt meteen wat publiciteit en erkenning. Het zou toch jammer zijn om al dat mooie  werk in de kelder of op zolder te laten staan”. 

Binnen de fotografie volgt Dirk geen specifieke richting. Er is diversiteit aanwezig. Dat is moeilijk te omschrijven zo vertelt hij.  In zijn professionele periode was hij vrij veel bezig met studio en portretfotografie, tot ongeveer 2001. Nadien werd het wat stil maar sinds een paar jaar maakte hij een nieuwe artistieke start, dikwijls gebaseerd op oudere werken, want dingen moeten bezinken…en daar is tijd voor nodig en pas dan kan je ermee naar buiten komen.

Zeker de laatste jaren is er in zijn werk een sterke verwevenheid met het mystieke, het spirituele.

Zijn eigen tentoonstellingsgallerij Mercurius heeft in dit verband nog een andere geschiedenis.
 

De naam DAI komt uit het Gaellic en staat voor “dag”.  Je merkt het verband met de Keltische verering van dag en nacht, de tevredenheid over het elke dag opkomen van de zon en het maken van de dag. 

De basisidee die men als een rode draad terug vindt in het werk is het Hermetisch gedachtengoed, maar dat is weer een ander verhaal. 
 
 
“Somewhere Out There" gaat boven “het voor ons visuele”, dat is de achtergrond van de fototentoonstelling. 

DAI Imaging
MERCURIUS
Hoogstraat 71
9308 Hofstade-Aalst

 

Tekst en fotografie : Robrecht De Muyter