zaterdag 4 mei 2013

Kompas in het oog: op de tast door Borgerhout


"Het Kompas in het oog is een psycho-geografische ervaring die mikt op een speelse verkenning van het eigen lichaam in relatie tot de stedelijke ruimte die op het eerste gezicht vertrouwd en toegankelijk lijkt maar die achter de wimpers een hele verborgen dimensie verschuilt." Deze ervaring kon je op 28 april in de straten van Borgerhout beleven.

Car Wash theater

De plaats van de afspraak, een theater dat vroeger een waarachtige carwash huisvestte. De imposante toegangsdeur geeft weerstand maar na een kort gevecht kom ik in een immense ruimte terecht. De zonnestralen die via de lichtkoepels in het dak de plaats schaars verlichten en de gedempte stemmen van de aanwezigen creeëren een artistiek-sacrale sfeer. Papieren met schetsen, tekst en foto's nodigen uit om het met zwart plastic beklede podium te betreden.

Korte maar duidelijke instructies

Dadelijk ga ik Borgerhout verkennen. Niet op de traditionele manier. M'n ogen zullen gedurende een half uur durende tocht gesloten blijven. Een begeleidende hand zal me via bewegingen aangeven wat me te doen staat. In deze tijdsspanne dien ik kort mijn impressie op recorder vast te leggen en verder mag ik twee woorden uitspreken: Foto en Zakje. Ik zie het helemaal zitten!

Een ervaring van formaat

Opmerkzaamheid is een troef. Dat besef ik met leedvermaak bij het verlaten van het theater. Trapjes her en der die ik bij aankomst niet opmerkte maken het al moeilijk bij het verlaten van het pand. Het volgende ogenblik meen ik me in het midden van een drukke rijweg te bevinden. Ik wil m'n ogen openen, zien hoe dicht het gevaar is, me voorbereiden om weg te sprinten... De rustige hand die de mijne vasthoudt en het uitblijven van waarschuwingen brengen me tot kalmte. Het volgende ogenblik besef ik dat ik stap als een flamenco: ik hef m'n voeten alsof ik een wandeling maak in de branding van de zee. Ah, het gaat hier om een oefening in vertrouwen... Ik wil scoren en geef me helemaal over, ik leg m'n lot in de handen van mijn begeleider die me weer een trapje doet dalen, dichter bij het straatlawaai. Dat moet een zebrapad zijn. Ik heb voorrang, niet aarzelen, volgen, stappen, het hoofd geheven! Ik krijg er plezier in.

Ik denk aan m'n tante die beetje bij beetje het zicht verliest en probeer me in te leven in haar wereld. Ik zie kleuren, misschien een bevoorrechte situatie. Het is bij pozen zelfs verblindend. De zon, die m'n lichaam aangenaam verwarmt, schijnt helder goudgeel licht door m' n oogleden. Na een kleine bocht wordt het roodgloeiend, en nog een beetje verder vermoed ik kennis te maken met het noorderlicht.

Help! Kinderstemmen... Straks word ik bestormd met vragen hoe het is om blind te zijn. Maar neen, ik krijg stilaan het vermoeden dat ik heel normaal overkom bij voorbijgangers.

De geur van soep... Wat ruikt die lekker! Een stap verder verdwijnt deze sensatie terwijl ze enkele ogenblikken later weer in volle hevigheid terugkeert. Het is als een sliert die zich een weg baant door de lucht en als het ware zichtbaar wordt.
Weer voel ik de streling van de gulle zonnestralen en voel dat dit een plek met een betekenis is. Ik sta stil en zeg: Foto! Ik krijg een iPhone toegestoken en na enige pogingen hoor ik de verlossende klik.

Een eindje verder waan ik me weerom middenin een speeltuin en denk dat dit het uitgelezen plekje is om naar het zakje te vragen. Bij het betasten van de grond ben ik verrast en ook teleurgesteld te constateren dat ik me op een mooi geveegd stukje grond bevind. Moeilijk om een origineel object te vinden. Enkele kiezelsteentjes verdwijnen in het zakje.

Mensen laten blijken dat ze dit ongewone tafereel opmerken. Soms vind ik m'n situatie comfortabel en loop onverdroten verder. Op een ander ogenblik wil ik de spreker aankijken, zien wie achter de stem verschuild gaat, maar ik hou me aan de spelregels. Tot ik op een zeker ogenblik besef dat een diepe rust me in een andere wereld brengt, alsof m'n lichaam me helemaal beschermt en koestert. Het straatlawaai is er nog maar bedreigt niet meer. Het is er en mag er zijn.


Een plotse duisternis haalt me uit deze perfecte staat van zijn. Ik besef dat de tocht haar einde nadert in de met kasseien geplaveide inganspoort naar het Car Wash theater.

Nog steeds de ogen gesloten word ik naar een stoel aan een tafel gebracht waar ik een schets maak van de afgelegde wandeling. Na ruim drie kwartier kijk ik weer in het rond en vind de foto en de tijdens de wandeling vergaarde steentjes terug op een stratenplan van de wijk.



Organisatie achter dit concept

Dit project was in handen van twee bijzondere vrouwen: Laure Myers nam de productie van het concept voor haar rekening en deed voor deze gelegenheid beroep op Louise Chardon en haar Car Wash theater als huisvesting! Zij verzorgde de coproductie.

Dit event is een hoofdstuk van een groter project: een niet geografische, niet concensuele ervaring binnen de stad. Laure heeft een sterke belangstelling voor milieu en omgeving en van daaruit voor cartografie. De ervaringen van de diverse deelnemers vormen aan de hand van de foto's en tekeningen een atlas van de wijk. De vergaarde elementen in de zakjes zijn als het ware een vergrootglas op de kaart die een symbolische waarde krijgt.
Het werk van Laure is geïnspireerd op cohabitatie op verschillende schalen. Ze houdt van werken met gesloten ogen. Het concept vond vanuit dat gegeven z'n oorsprong.
Louise's drijfveer is de vraag: And wat beside(s) death, tevens de naam van haar bedrijf. Zij creëert intiem en sensitief theater dat een bijzonder contact tussen het publiek en de performer nastreeft. Hiermee wil ze het leven op een aparte manier raken, verschil brengen in het waarnemen door een andere wijze van voelen, ontmoeten, zien, ... te stimuleren. Louise is ook actief in het geven van danstraining, ondermeer contemporary dance, ballet, body mind centering en dance inclusion. Haar locatie is ook beschikbaar voor hen die op zoek zijn naar een bijzondere locatie.

Nog meer?

Jan-Willem Smeyers uit Hasselt deed eveneens de wandeling en liet zijn bijzondere ervaring registreren. Heel mooi. Benieuwd? Klik hier.




Portfoliokijkdag fotografie


Fotografie is populair. En veel fotografen hebben net iets meer ambitie dan de klassieke familiekiekjes. Zij dromen van exposeren, een boek of zelfs een professionele carrière. Maar hoe goed ben je? Hoe goed moet je zijn? Wat zijn de mogelijkheden? Welke volgende stap? Het is geen makkelijke opgave om je eigen plekje in de wereld van de fotografie te vinden.

Portfoliokijkdag in het FoMu


De portfoliokijkdag op 30 april in het Fotomuseum van Antwerpen bood fotografen een mooie gelegenheid om hun werk aan een deskundig panel voor te leggen. Het beoordelen van foto’s is geen exacte wetenschap, maar veeleer subjectief. Het ervaren panel met Tamara Berghmans, curator van de collectie van het Fotomuseum van Antwerpen (FoMu), Jan Van Broeckhoven, coördinator Fotografiecircuit Vlaanderen en Karel Geukens, directeur van het Centrum voor Beeldexpressie, wikte en woog in ieder geval met kennis van zaken.











Elke fotograaf mocht aan deze kijkdag deelnemen, mits vooraf ingeschreven. Er waren geen beperkingen of vereisten, noch preselecties.  De presentatie van de portfolio’s kon zowel digitaal, geprint als in boekvorm gebeuren. Voor elke deelnemer werd ruim een half uur uitgetrokken.

Na een korte introductie over de eigen ervaringen in fotografie, stelden de deelnemers hun meegebrachte werk voor. Sommigen hadden een consistente reeks bij, anderen foto's met minder verband. De ene was overtuigd van de fotografische weg die hij of zij wil volgen, de andere nog meer zoekende. Bij elk verhaal, elke portfolio nam het panel de tijd om het in zich op te nemen, te begrijpen. Er werden bijkomende vragen gesteld, ideeën gewisseld, positieve feedback gegeven. Elke deelnemer kreeg suggesties mee om deze of gene weg te volgen. Tot slot werden hen ook enkele mogelijkheden voorgesteld voor een volgende stap.










Fotografiecircuit Vlaanderen


Om fotografen de gelegenheid te bieden hun werk verder aan een publiek voor te stellen bestaan verschillende initiatieven. Zo is er het Fotografiecircuit Vlaanderen. Het doel van het Fotografiecircuit is om fotografen te promoten en hun werk te confronteren met een breder publiek via individuele tentoonstellingen in 17 culturele centra. Een circuitseizoen loopt telkens van oktober tot september. Wie er in het seizoen 2013-2014 bij wil, zal snel moeten zijn. De uiterste datum is 8 mei en minstens 1 werk moet worden ingediend in tentoonstellingsformaat. Voor meer informatie kan je hier klikken.

Photo View


Een andere mogelijkheid om fotowerk aan een publiek te tonen, biedt de rondreizende expo Photo View van het Centrum voor Beeldexpressie. Photo View 2013 is in première gegaan op het Internationaal Fotofestival van Knokke-Heist en kan daar nog worden bezocht tot 9 juni. Daarna reist de expo verder door Vlaanderen. Voor de editie 2014 kunnen kandidaturen op basis van 3 à 6 foto’s worden ingediend tot 1 december. Voor meer informatie kan je naar deze link.


.tiff


Om het vele fotografische talent een extra podium te geven, lanceerde het FoMu het magazine .tiff. Voor .tiff wordt een strenge selectie gemaakt uit wat zich in ons land allemaal als aanstormend talent aandient en gaat men resoluut voor kwaliteit, diversiteit en eigenzinnigheid. Samengesteld uit uitneembare, losse posters straalt het magazine die eigenzinnigheid zelf ook uit. Meer info: .tiff


Tekst en foto's: Luc De Cuyper