zondag 5 mei 2013

Hof van Verbeelding: waar mens en kunst mekaar ontmoeten


De zon is van de partij. Een schitterend moment voor een bezoek aan dit bijzondere oord. Kleurrijke vlaggen vormen een speels contrast met de staalblauwe lucht en zorgen voor een hartelijk welkom Diane's tooi is opgesmukt met natuurelementen en ze begroet vrolijk de talrijke gasten. Ze overhandigt een keurig opgesteld overzichtsdocument dat zorgt voor een feilloos parcours door deze ware hof van Eden.











Voor elk wat wils

Het buitenatelier begint met fotografie die inzoomt op de natuur, de mens en materiaal in bewerking, op de gevoelige plaat vastgelegd door Jef Stynen
Enkele stappen verder kom je in een ware openlucht-concertzaal terecht. Diverse creaties zorgen voor muzikale tonen die allen ontstaan uit het samenbrengen van natuurelementen. Je hoort de zang van een vogel, de warmdoffe klank van hout dat is opgebouwd als een xylofoon, je kan glazen flessen bespelen. De voortgebrachte klanken zorgen voor een aparte sensatie. De bellengang laat je toe je eigen lied te componeren. Het geheel van deze elementen vormt een waar natuurorgel.

Het uitgestippelde pad brengt je in een deel van de tuin dat bezaaid is met diverse kunstvormen. De molleman, in de grond een goeie kerel, (een beeldhouwwerk), is een aandachttrekker. Her en der liggen, staan, hangen mutserds als herinnering aan vervlogen tijden. Dit symbolisch werk wil deze vergeten ambacht in ere herstellen. De voelsteen nodigt je uit de ogen te sluiten en met je handen te voelen hoe glad de steen is. Je voelt zijn zachtheid, warmte en vorm.

Het Grote Huis herbergt schilderijen van Paul Fontyn: portretten in olieverf, tekeningen en mandalaschilderijen.


In het Kleine Huis beland je in dansend plezier. Schilderijen van de hand van Erika Van Rompaey en Tan Ljundberg nemen je mee in in een vrolijke en kleurrijke wereld. In het aangrenzende prieeltje word je uitgenodigd je eigen portret te teken. Een uitdaging! Je kijkt niet naar het tekenpapier, wel in de spiegel. En het vetkrijtje, eenmaal neergezet, komt niet meer los van het blad. Iedere poging resulteert in een kunstwerk, wat het mooiste bewijs levert dat er in ieder van ons een artiest schuil gaat.










De stilteplek is opgebouwd rond een kleine poel. Een ideale plek om te mijmeren, te dagdromen of te mediteren. Een bankje, opgebouwd uit wilgentakken nodigt je hiertoe uit. En waarlijk, het is onweerstaanbaar! Na enkele tellen ben je helemaal in het nu, verlost van de alledaagse zorgen en bekommernissen.
Dit is tevens een ideale plek voor een natuurdans. Deze wordt begeleid door Tan Ljungberg en brengt menigeen in de verleiding om deel te nemen aan deze workshop.

Ooit al een labyrinth beleving meegemaakt? Hier kan je je laten begeleiden door Lutgarde Cleiren, labyrinthvrouw. Een labyrinth is geen doolhof maar een innerlijke reis. Lutgarde legt je uit hoe je hierbij tewerk gaat. De weg naar het middelpunt geeft je de gelegenheid om van je huidige leefwereld los te komen en rust te vinden. In het middelpunt beleef je de ware rust en contemplatie. De weg uit het labyrinth bereidt je weer voor op je normale leven en omgeving.


Achter de kaboutertuin staat een bankje met uitzicht op een omgeploegd veld. Een banaal bankje, maar wie er plaats neemt betreedt een andere wereld. Stilte en rust alom. Enkele kaderframes die in de bomen rondom het bankje hangen tonen je schilderijen van de omgeving in een naar eigen smaak gekozen perspectief. Je maakt zo veel natuurkaders als je wil. Eenvoudig, maar de ontdekkingsreiziger vindt hier ware schatten!

Wil je even op adem komen, de opgedane indrukken laten bezinken, je ervaringen delen met iemand? Dat kan. Er is immers de buitenbar. Daar geniet je van een lekker sapje, een thee, een koffie of een alcoholisch drankje voor de liefhebbers. Maar zorg dat je een stukje taart proeft. De keuze is bijna onbeperkt.


De Hof van Verbeelding herbergt nog veel meer dan wat hier werd beschreven. Je kan er ook na de week van de amateurkunsten terecht. Op de website vind je alle informatie.


Een keure aan kunstenaars

Tijdens de week van de amateurkunsten is de Hof van verbeelding een ware ontmoetingsplek tussen kunstenaars en kunstliefhebbers en dit op een laagdrempelig niveau. De organisatie biedt ruimte en mogelijkheden aan artiesten van divers pluimage om hun creativiteit ten dienste te stellen van ieder die honger heeft naar kleur in het leven. De doelstelling is tevens om de bezoekers gastvrij te ontvangen. De kunstenaars onderling geven mekaar een duwtje in de rug om hun kunnen naar een hoger niveau te brengen.


Hof van Verbeelding: broedplek voor artistiek talent


Tijdens de Week van de Amateurkunsten is Hof van Verbeelding een ware trekpleister. Bezoekers worden aangespoord om al hun zintuigen in te zetten opdat het aangeboden parcours een intense ervaring mag worden. De kunstenaars nemen alle tijd om een praatje te maken met de bezoekers en hen wegwijs te maken in de diverse activiteiten. Een weergave van gesprekken met enkelen onder hen.

Paul Fontyn, keramiek, schilderijen, landartmuziek

Het pronkwerk van Paul Fontyn in de Hof van verbeelding is het natuurorgel. Hij is ook bedreven in andere disciplines zoals keramiek, muziek en schilderen. Paul gaf les in het houtatelier van het buitengewoon onderwijs. Daar vond hij heel wat inspiratie om zijn artistieke talenten vorm te geven. Hij is van nature een nieuwsgierig iemand die alles wat hij onder handen krijgt grondig onderzoekt. De kinderdromen die hij destijds niet kon realiseren komen nu tot leven. Via zijn werk gaat hij op zoek naar interactie met kinderen en met het kind dat schuil gaat achter de volwassene.
In de academie startte Paul met het schilderen van portretten, vooral omdat hij het werken met olieverf wou verkennen. Tekenen is de ideale techniek om korte momenten in te vullen omdat dit weinig voorbereiding vraagt. Zo kan je in drukke periodes toch artistiek bezig blijven.Paul deed veel onderzoek naar mandalaschilderen en ontwikkelde zijn eigen techniek. Het bertreft een vorm van actionpainting waarbij het doek op een draaiend paneel wordt bevestigd en al draaiend beschilderd. Deze techniek paste hij veel toe in kinderworkshops. Hij houdt ook van schilderen op de tonen van muziek. Een samenwerking met een orgelist mondde uit op een schildersessie in een kerk waarbij het kunstwerk op het altaar tot stand kwam.
En, last but not least, Paul geeft ook artistieke ideeën bij wooninrichting.

Jef Stynen, fotografie

Wanneer de jaarlijkse weekend-workshop beeldhouwen plaatsvindt in de Hof van Verbeelding, is Jef van de partij. Hij gaat op zoek naar de perfecte combinatie van het gezicht, de handen en de steen in bewerking. Enkele van zijn realisaties zijn tentoongesteld en het zijn stuk voor stuk pareltjes, vergezeld van enkele intieme, bijzonder mooie natuurfragmenten.
 





Jef stortte zich vijf jaar geleden op de fotografie en verbreedt zijn kennis en kunde aan de academie te Hove. Vanaf zijn jeugd was hij tot fotografie aangetrokken maar moest om beroepsredenen deze hobby een aantal jaren ter zijde leggen.
Jef realiseert fotografieprojecten als vrijwillig fotograaf. Inspiratie vindt hij in de natuur en in de interactie met mensen. Hij belandde in Hof van Verbeelding door een louter toeval. Een danscursus bracht hem in contact met de juiste persoon op het juiste moment.

Johan Docquier, beeldhouwen, landart

Johan woont in het grote huis in Hof van Verbeelding. Op deze plek ontbreekt het niemand aan inspiratie! Voor hem is kunst synoniem van ontdekken, laten ontstaan, bekijken van ideeën en deze gebruiken of laten zoals ze zijn. Deze principes past hij toe in zijn beeldhouwwerk. Geduldige aardekracht, een werk van zijn hand, gebeeldhouwd uit Franse kalksteen, is hiervan een mooi voorbeeld. Dit immense stuk blijft inspireren. Het "is" en het kan verder "worden".
De mutserds op het terrein hebben een symbolische waarde. Johan wil deze ambacht in ere herstellen. Op artistiek vlak vertaalt hij dit door het samenbrengen van een rijke veelheid tot een getransformeerde waaier.
Jaarlijks organiseert Johan een beeldhouw tweedaagse. Dit jaar gaat de workshop door in de maand juli. Jammer genoeg is hij al volgeboekt. Geïnteresseerden kunnen best de website raadplegen.


Tan Ljungberg, schilderijen, natuurdans

Bij de aanvang van de workshop Natuurdans, rond de poel in de stille plek, nodigt Tan de aanwezigen uit om al hun zintuigen te gebruiken: kijken, voelen, horen, smaken, ruiken, luisteren. Laat het contact met de natuur ontstaan. Alsof je wordt meegevoerd door een zachte kracht, ontstaat de beweging. Ook iets te bekijken wekt een gevoel dat kan transformeren in beweging. Een andere manier: maak het heel stil in jezelf en observeer. Vanuit die invalshoek laat je je meenemen in de beweging.
De deelnemers rond de poel komen stilaan in beweging: zacht en vloeiend en toch verschillend. Een ding hebben ze gemeen. Iedereen heeft een ontspannen, gelukzalige glimlach op het gezicht. Het proberen waard!

 

Lutgarde Cleiren, landart

Lutgarde is labyrintvrouw. Zij bestudeert de geschiedenis, evolutie en de diverse vormen van het labyrint! Ze ontwerpt ook zelf labyrinten.
Het labyrint is een oeroud en tijdloos symbool, vrij van enige filosofie, metafoor voor de levensweg van de mens.
De weg naar het centrum van het labyrint is de start van een innerlijke reis. Door de heen en weer bewegingen bij het stappen komt de beoefenaar in een staat van ontspanning. Het centrum is een rustige plek waar je enkel hoeft te "zijn". Na dit meditatieve moment verlaat je het labyrinth weer via de heen en weer bewegingen, ter voorbereiding van de terugkeer naar het dagdagelijkse leven, gesterkt door de opgedane ervaring.
Het labyrint vertelt veel over de geschiedenis van de mens. 5000 jaar geleden was het een dans. Later werden labyrinten op heilige plaatsen in grotten ingekerfd. Daar vonden dan rituelen plaats. Labyrinten werden ook gebruikt door priesteressen. Zij gingen 7 maal rond het heiligdom. Dat kon een steen, een boom of een specifieke plek zijn. Na afstand genomen te hebben van de buitenwereld werd het heiligdom betreden. Daar speelde zich dan een ritueel af. Terugkeer naar de mensenwereld gebeurde door weer 7 maal rond het heiligdom te stappen.



Andere kunstenaars aanwezig in Hof van Verbeelding:
 
Inge Vantilborgh, schilderijen
Erika Van Rompaey, schilderijen
Jet Groen, beeldhouwen

 









Zilverklei meets natuurtalent in TEMSE


Sieraden ontwerpen is een passie van Inge Verbruggen.
Haar creaties worden volledig met de hand en in beperkte oplage gemaakt, waardoor elk sieraad een uniek stuk is.
Zij experimenteert graag met materialen.
Momenteel werkt ze zeer graag met metaalklei en glas.
haar streefdoel is draagbare en betaalbare sieraden te
maken.
Je kan bij haar terecht voor een ruim aanbod aan workshops.

Poelparcour Natuurtalent

Op zaterdagnamiddag 4 mei werd Gent overstroomd met WAK-activiteiten. De academie voor muziek, woord en dans Gent zorgde voor een heus poelparcour.

Op verschillende locaties kon je proeven van muziek, woord, toneel en zang. Het progamma stond op de website van het Deeltijds kunstonderwijs en bij aankomst op een locatie kreeg je een papieren versie, hierdoor kon je zelf je eigen parcour uitstippelen.


Samen met een goede vriendin hadden we gekozen voor het toneelstuk in het Tinnenpottheater genaamd “Kunst”. We kwamen een beetje te vroeg aan maar werden hartelijk ontvangen. Tijdens dit onthaal werd al een tipje van de sluier gelicht waarover het toneel ging en wat voor tekstjes in de daaropvolgende activiteit “De gedichtentrommel” aan bod zouden komen.

Ik kon me in heel wat gedichten terugvinden aangezien ik zelf een oud-student van de opleiding Woord ben (alhoewel van een andere academie). De teksten die aan bod zouden komen waren de klassiekers zoals van het kindje die geen huisdier mocht hebben maar wel een blinde vink! Goede nostalgie dus.

 
Na een gemoedelijk gesprek was het ondertussen tijd voor het toneelstuk “Kunst”. Op het progamma had ik kunnen lezen dat het een tragie-komedie was over drie goede vriendinnen. Ik was wel benieuwd.

Het stuk begon met de ontdekking van de nieuwe aankoop. Één van de vriendinnen had een schilderij aangekocht van een bekende schilder. Zelf struint ze vaak de galerieën af, dus je zou kunnen denken dat ze wel verstand van deze zaken heeft. Haar aankoop is een wit schilderij met witte strepen. Ik zie je al fronsen maar inderdaad het is zo, een wit schilderij met witte strepen en dat voor maar 1 miljoen 200 000.

 
De vriendin die op dat moment op bezoek was kon het maar niet geloven. Conclusie van haar verhaal het schilderij was ‘Bullshit’. Dit kon de aankoper niet dulden waardoor er meningsverschil ontstond.


Er komt nog een derde vriendin ‘in the picture’ en deze staat op het punt te trouwen. Meestal komt deze niet zo op voor haar mening maar wanneer ze in het witte schilderij wel degelijk lijnen ziet kan de tweede vriendin dit niet dulden.
 


Het hele zaakje loopt een beetje uit de hand waardoor al snel de drie goede vriendinnen geen vriendinnen meer zijn.

Tijdens het toneelstuk zit je vaak met een lach op je gezicht door de hilariteit van de dialogen. Het toneelstuk eindigt met de derde vriendin die kwaad de scene verlaat en de twee anderen die beseffen dat ze net iets te ver zijn gegaan.

Het licht ging uit en er weerklinkt applaus. Hierop fluistert mijn vriendin “Is het gedaan?” Het licht gaat weer aan waarop de drie actrices buigen voor het publiek. “Ik wil het vervolg weten,” is de commentaar van mijn vriendin waarop ik beamend knik. Het stuk nam je mee van het begin tot het einde en snakt naar een vervolg, gewoon omdat je graag zou weten hoe het de personages vergaat. Het is net zoals wanneer je een spannend boek leest en het plots gedaan is, het liefst van al zou je willen weten hoe het verder gaat met de personages.

 

We bleven daarna even plakken in het Tinnenpottheater maar rond 16u baanden we ons een weg naar het ‘Hotsy Totsy’ café. Hier zouden (volgens het progamma) Tim en Arne covers naar voren brengen. We kwamen aan bij de Hotsy Totsy terwijl Tim en Arne nog hun instrumenten aan het opstellen waren.

Na een halfuur vertraging start hun optreden met een aankondiging dat dit hun eerste optreden is. Benieuwd luisteren we naar de gitaren en de zang. De covers kunnen ik en mijn vriendin niet direct plaatsen maar er werd fantastisch gezongen en gespeeld waardoor de onbekendheid (voor ons dan) niet stoorde.
 

Na het optreden was dit voor ons het einde van ons persoonlijke poelparcour. Tevreden blikken we erop terug en onthouden we als een ‘to do’ voor volgend jaar.